Drewno to materiał najczęściej używany do produkcji mebli. Chociaż istnieje ponad sto różnych rodzajów mebli, które można wykorzystać do produkcji mebli, niektóre rodzaje drewna mają naturalne właściwości, które sprawiają, że są lepsze od innych.

Drewno to stosunkowo tani materiał, który można poddawać różnym obróbkom; na przykład może być bejcowany, malowany, złocony i klejony. Można go kształtować za pomocą ręcznych lub mechanicznych narzędzi do cięcia i wiercenia. Podgrzany można go do pewnego stopnia wygiąć do określonego kształtu, po czym zachowa ten kształt. Słoje drewna tworzą strukturę o różnym charakterze, która sama w sobie zapewnia naturalną powierzchnię ozdobną, na której można formować wzory za pomocą wstępnie obliczonych zestawień. Kolory sięgają od białego, żółtego, zielonego, czerwonego, brązowego, szarego do czarnego po niezliczone odcienie pośrednie. Zestawiając drewno o różnych barwach, uzyskano niezwykle bogate efekty, zwłaszcza w XVII i XVIII wieku. Drewno, jeśli jest przechowywane w sprzyjających warunkach, jest trwałe, a meble pochodzące z najstarszych cywilizacji – na przykład Egiptu – są nadal zachowane. Wreszcie większość drewna ma aromatyczny zapach.

Rozwój rzemiosła i technik mechanicznych w ciągu ostatnich 200 lat sprawił, że produkcja mebli stała się tańsza i szybsza. Wykorzystując drewno jako podstawę i stosując techniki takie jak rozdrabnianie, podgrzewanie i klejenie, możliwe było opracowanie nowych materiałów. W coraz większym stopniu stolarze i fabryki mebli wykorzystują półprodukty z drewna, takie jak fornir, tusz, sklejka, płyta laminowana i płyta pilśniowa (pilśniowa).

Fornir to bardzo cienka warstwa szczególnie szlachetnego drewna, która została przyklejona do gorszego drewna w celu uzyskania gładkiej i atrakcyjnej powierzchni. Trudno byłoby uzyskać taką powierzchnię przy użyciu litego drewna, częściowo ze względu na koszt, częściowo z powodu jego kruchości, a częściowo dlatego, że nigdy nie można pokazać, jak najlepiej widać słoje, gdy drewno jest cięte na solidne deski.

Praktyka okleinowania mebli znana jest od czasów faraońskiego Egiptu, jednak nie została w pełni wykorzystana aż do początku XVIII wieku. Zwłaszcza w okresie rokoko rzemieślnik wykazywał wielką wirtuozerię w okleinowaniu powierzchni zakrzywionych, wklęsłych i wypukłych; na przykład, jak na komodach.

Fornir powstaje poprzez piłowanie, cięcie maszynowe i łuszczenie. Fornir cięty jest najwyższej jakości, ale ze względu na stosunkowo duże ubytki drewna w postaci trocin jest również najdroższy. Dlatego okleina meblowa jest z reguły cięta maszynowo.

Fornirowanie odbywa się na drewnie szkieletowym, w postaci powierzchni litej lub powierzchni złożonej z kilku sklejonych ze sobą warstw. Stare meble są prawie zawsze fornirowane na litym drewnie gorszej jakości niż fornir, takim jak buk, dąb lub drewno. Wysokiej jakości meble angielskie mahoniowe wykonane w XVIII wieku zostały jednak okleinowane mahoniem na mahoniu. W XX wieku powszechnie używano płyty laminowanej wytwarzanej maszynowo o różnej grubości. Zaletą gotowej płyty laminowanej jest to, że nie kurczy się. Drewno rozszerza się i kurczy na różne sposoby, a jego wytrzymałość może zmieniać się osiowo, promieniowo lub stycznie; poprzez blokowanie drewna – tj. sklejanie kawałków drewna razem w różnych kierunkach – takie różnice są eliminowane i uzyskuje się równą wytrzymałość zarówno wzdłużną, jak i poprzeczną. Cechą charakterystyczną płyty laminowanej jest to, że fornir po obu stronach zamyka drewnianą płytę złożoną z wąskich pasków drewna sklejonych ze sobą na krawędzi. Deska jest więc na tyle gruba, że ​​nadaje się na blaty lub drzwi.

Jeżeli płyta laminowana składa się tylko z pojedynczych sklejonych ze sobą arkuszy forniru, nazywana jest sklejką. Sklejka jest szeroko stosowana w produkcji mebli, szczególnie jako podkład pod komody i inne przedmioty do przechowywania, dna szuflad i półki.